Μεταφέρουμε αυτούσιο το κείμενο της εθελόντριας Χριστίνας Μιχαηλίδου που περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο τα γεγονότα της χθεσινής ημέρας με τους πρόσφυγες:
“Η σημερινή μέρα στο λιμάνι και στο ΚΤΕΛ είχε για εμένα μια εναλλαγή συναισθημάτων…Όταν μάθαμε ότι 1,800 άτομα έρχονταν με το πλοίο αναρωτηθήκαμε αν θα μας έφταναν τα πράγματα. Αγχωθήκαμε γιατί το πλοίο ήρθε πιο νωρίς και ίσως δεν προλαβαίναμε. Τοποθετήσαμε τα πράγματα μετά από συνεννόηση με την ομάδα και περιμέναμε. Το πλοίο φάνηκε, η πόρτα άνοιξε, και όπως κάθε φορά καθώς περιμέναμε να δέσει βλέπαμε τους πρόσφυγες και περιμένουν στην σειρά για να βγούνε. Ήταν εκεί… έτοιμοι για το επόμενο βήμα του μακρινού ταξιδιού τους. Ο κόσμος άρχισε να έρχετε προς το μέρος μας. Ο κάθε ένας από εμάς είχε και το πόστο του. Εγώ πήρα 3 σάκους με πράγματα στην πλάτη και ξεκίνησα. Σήμερα μαζί μου ήταν για λίγο και ο ανιψιός μου με ένα φίλο του. Τους έδωσα μια σακούλα με οδοντόβουρτσες, σαπούνια, ξυριστικά και τους είπα «πάμε να τα δώσουμε στους νέους». Ξεκίνησαν, αλλά δίσταζαν για λίγο. Τους είπα να μην φοβούνται. Σε λίγο ήταν πιο άνετοι. Κινούνταν ανάμεσα στους πρόσφυγες και τους μοίρασαν και αδιάβροχα και χυμούς. Καθώς κινούμουν και εγώ στο πλήθος έβλεπα τις οικογένειες να ψάχνουν ρούχα, κάποιοι ζητούσαν συγκεκριμένα πράγματα, ανάλογα με την ανάγκη που είχαν. Τα παιδιά ήταν και πάλι πολλά. Είδα τους υπόλοιπους εθελοντές να μοιράζουν με αγάπη τα πράγματα που είχαν, μια «Μαριωρίτσα», μια τσάντα με φρούτα, ένα κουκλάκι, πάμπερς. Είδα την μαμά μου να δίνει τις τσαντούλες πλάτης που είχε φτιάξει για τα παιδιά. Ήταν η ώρα να μοιράσω μπαλόνια… κάτι που με συγκινεί ιδιαίτερα τις τελευταίες 2 βδομάδες που το κάνω. Ψάχνω τα παιδιά και τους δίνω από ένα. Κοιτούσαν ξαφνιασμένα το χέρι μου και όταν έβλεπαν το μπαλόνι γελούσαν, το έπαιρναν και έκαναν νόημα και στο αδερφάκι τους να πάρει ένα. Όλα μα ΟΛΑ μου έλεγαν «thank you». Και αν δεν το έκαναν τους το υπενθύμιζαν οι γονείς τους να το κάνουν. Μα πόσα ευχαριστώ έχουμε ακούσει… Ένα μικρό αγοράκι, όχι πάνω απο 3 χρονών, πήρε το μπαλόνι, μου έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο και γύρισε το δικό του μαγουλάκι και περίμενε το φιλί μου…που ήταν μεγάλο και καθαρτικό για την καρδιά μου. Είχα μαζί μου και 3 Barbie…. το κοριτσάκι που πήρε μία.. έτρεξε και έφερε την φίλη της να πάρει και εκείνη. Η φωνούλα της έβγαλε ένα «αααααα» όλο ενθουσιαμό.
Ήρθε τότε η Πιπίτσα και ερχίσαμε να φτιάχνουμε, δηλαδή εκείνη τα έφτιαχνε, λουλούδια με τα μπαλόνια! Μοιράσαμε μερικά όμως μας έσκαγαν και άλλα και γελούσαμε. Πήγαμε στο ΚΤΕΛ και εκεί έφτιαξε περισσότερα. Τα παιδιά ξετρελλάθηκαν και κάποια περίμεναν για ώρα το δικό τους λουλουδάκι! Ήρθε η Αδέλα και μας είπε να πάμε προς μία οικογένεια που ήταν 9 ενήλικες και 9 παιδιά που θα έμεναν έξω για το βράδυ και δεν θα έφευγαν με το πλοίο. Πήγαμε και αρχίσαμε να φτιάχνουμε μπαλόνια στα παιδιά. Η χαρά τους μεγάλη. Έπαιζαν με τα μπαλόνια και μαζί με την κόρη της Αδέλας. Παιδιά… από άλλες χώρες, με διαφορετικές θρησκείες, κάτω από διαφορετικές συνθήκες στις ζωές τους.. που όμως οι ζωές τους ενώθηκαν για κάποιες στιγμές και έτσι απλά έπαιζαν μαζί πετώντας τα μπαλόνια το ένα στο άλλο! Δεν γνώριζε το ένα την γλώσσα του άλλου αλλά και δεν χρειαζόταν.. το παιχνίδι τους αρκούσε. Αυτό που θέλουν όλα τα παιδιά.. ειρήνη και παιχνίδι. Τα χαμόγελά μας ήταν πολλά και ζέσταιναν την καρδιά μου. Ο ένας πατέρας ήρθε κοντά μου και μου μίλησε.. μου είπε ότι θα λέει σε όλους για την μεγάλη ανθρωπιά των Ελλήνων. Μου μίλησε για την μεγάλη ιστορία της Ελλάδας που την μάθαιναν και στο σχολείο τους, για τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη και τους σοφούς μας και την χώρα μας που υπήρξε το κέντρο του πολιτισμού. Μου είπε ότι το μόνο που θέλουν είναι να γίνει ειρήνη στην χώρα τους. Είχαν τα πάντα πρίν λίγα χρόνια και ζούσαν καλά και τώρα ξαφνικά έχασαν το πολυτιμότερο αγαθό… την ειρήνη. Με ρώτησε αν εγώ θα ήθελα να αφήσω την Ελλάδα με την μεγάλη ιστορία γιατί υπάρχει πόλεμος. Του είπα όχι θα ήθελα να υπάρχει πάντα ειρήνη. Μου είπε ότι θέλουνε να πούμε στον κόσμο να σταματήσει ο πόλεμος στην Συρία. Άρχισα να κλαίω.. δεν μπορούσα να κρατηθώ άλλο…. Έβαλε το χέρι του στην τσέπη του και έβγαλε και μου έδωσε ένα μαντήλι να σκουπιστώ… μου είπε «μην κλαίς!» Συνεχίσαμε την κουβέντα μας για αρκετή ώρα, για τον πόλεμο, για την κακοποίηση της θρησκείας του Ισλάμ από τους φανατικούς που δημιουργούν πολέμους στο όνομα της θρησκείας. Αυτός ο Σύρος νεαρός πατέρας ήταν φαρμακοποιός, έχασε το σπίτι του και 2 αδερφούς στον πόλεμο της Συρίας.. !
Ήρθε μετά από λίγο και η Μαρία, η μεταφράστρια από το ΚΤΕΛ. Μίλησε μαζί τους καθώς η Αδέλα προσπαθούσε να βρει μια λύση για να μην μείνουν αυτοί οι άνθρωπο στον δρόμο μέχρι το πρωϊ που περίμεναν να τους έμπαιναν χρήματα στην τράπεζα και να μπορέσουν να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Έβλεπα τα παιδιά να συνεχίζουν να παίζουν με τα μπαλόνια. Ένας μπομπιράκος είχε βάλει ένα στο κεφάλι του σαν στεφάνι και κρατούσε άλλα δύο στα χέρια. Είδα την Μαρία να κλαίει… Την ρώτησα γιατί και μου είπε ότι την συγκίνησε η κουβέντα μαζί τους….Είχαμε μαζευτεί αρκετοί εθελοντές και τελικά βρέθηκε μέρος για να πάνε να κοιμηθούνε. Ας είναι καλά ο Σύλλογος Πεντακοσίων που άνοιξε την πόρτα του συλλόγου τους και μπορέσαμε να τους πάμε εκεί. Ακόμα και η Λέσχη Αξιωματικών έστειλε σάντουϊτς για να φάνε. Πήραμε 3 ταξί να τους πάμε στον χώρο που θα περνούσαν το βράδυ. Ήθελαν να πληρώσουν το ταξί και επέμεναν. Δεν τους αφήσαμε. Εξάλλου το ταξί δεν δέχτηκε να πάρει χρήματα!
Μέσα στον σύλλογο που θα κοιμόντουσαν έφεραν οι εθελόντριες κουβέρτες, στρωματάκια και άλλα απαραίτητα. Και ξαφνικά βλέπουμε να μπαίνει μέσα ο Ανανίας, ο ταχυδακτυλουργός της πόλης μας! Τον θυμάμε όταν ήμουν μικρή να παρακολουθώ με αγωνία τις επιδείξεις του. Μας ρώτησε τι κάναμε εκεί. Του είπαμε και εκείνος άρχισε τα τρικ! Για 15 λεπτά, και παρόλο που μιλούσε στα Ελληνικά, έκανε μικρούς και μεγάλους, άνδρες και γυναίκες, Έλληνες και Σύρους να γελούν, να χειροκτροτούν και να τραβάνε βίντεο! Ήταν το καλύτερο κλείσιμο της ημέρας… τόσο για εμάς αλλά όσο, πιστεύω, και για τους Σύρους. Ο φαρμακοποιός έκλαψε πολλές φορές, σε μια γωνιά, εκεί στον σύλλογο. Νόμιζε ίσως ότι δεν τον βλέπαμε… Όλοι τους μας είπαν «ευχαριστώ» τόσες πολλές φορές. Ότι τους προσφέραμε το έπαιρναν μόνο αν τους ήταν απαραίτητο. Δεν ήθελαν να τους δώσουμε παραπάνω από αυτά που είχαν ανάγκη… Περήφανοι άνθρωποι που βρέθηκαν στον δρόμο εξ’ανάγκης και που προσπαθούσαν να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους! Μας ζήτησαν μόνο ένα αναπηρικό καροτσάκι για τον ένα από αυτούς που ήταν με σακατεμένο πόδι και του είχαν κλέψει το αμαξίδιό του. Και αυτό, το μόνο πράγμα που μας ζήτησαν.. δυστηχώς δεν το είχαμε να τους το δώσουμε! Δεν τους πείραξε όμως, μας ευχαρίστησαν και πάλι… τόσες πολλές φορές!
Φύγαμε από τον σύλλογο αφού πρώτα η κόρη της Αδέλας τους είπε καληνύχτα στα Αγγλικά και στα Αραβικά. Την αγκάλιασε ένας από τους πατέρες, μας είπε ότι είναι πανέξυπνη και έτσι αφού ανταλλάξαμε και εμείς την καληνύχτα μας με όλους τους αφήσαμε να ξεκουραστούν! Τώρα που γράφω αυτές τις σκέψεις και αναμνήσεις εκείνοι κοιμούνται… ελπίζω στα όνειρα τους να έρχονται μόνο θετικές σκέψεις. Μας είπαν ότι όταν θα γυρίσουν στη Συρία τον πρώτο χορό που θα χορέψουν θα είναι για την Ελλάδα. Είμαι σίγουρη ότι και εκείνοι αλλά και εμείς θα έχουμε σε πρώτη θέση στο άλμπουμ μας τις φωτογραφίες που βγάλαμε όλοι μαζί…
Η σημερινή μέρα στο λιμάνι, λοιπόν, τα είχε όλα…. αγωνία, θλίψη, χαμόγελα, δάκρυα, γέλια, αγκαλιές. Γιατί τελικά όλοι οι άνθρωποι, όπου και να είναι, όποια και αν είναι η θρησκεία τους, το χρώμα τους, η φυλή τους, η γλώσσα τους… όλοι απλά νοιώθουμε τα ίδια μα τα ίδια πράγματα… Και είναι η ψυχή μας που μετράει… Ας είναι καλός ο δρόμος τους. Ίσως μια μέρα να τους συναντήσουμε ξανά…”
